Red Devils

Kafamda oluşturduğum veya tuttuğum takımın olmazsa olmazı 2 futbolcu: Ryan Giggs ve Roy Keane.


ROY KEANE






















Roy Keane, şu ana kadar gördüğüm en çok hırs sahibi insan evladı. O hırsı zaman zaman tekme ve tokat olarak rakip futbolculara yansısada, kanaatimce mevkisinde en iyi olmasının nedeni "iki dakka dur be adam" dedirten cinsten enerjisiyle beraber bu hırsıdır. Ama belki de o hırsının uzantısı olan dilinin kemiği olmaması, Kırmızı Şeytanlar'daki kariyerine nokta koyan şey oldu. Sonra soluğu Celtic'de aldı. Ve kariyerini bir Man Utd-Celtic maçıyla noktaladı. Vieria filan hak getire, bu adam orta sahayı silip süpürürdü. Fergie, onun açığını hala kapayabilmiş değil.






RYAN GIGGS

Giggsy'ye gelelim. 1990'da henüz 17 yaşındayken, Fergie tarafından evine gidilip ailesinden Allah'ın emriyle istenen Gallerli, o döneme dek İngiltere Premier Lig'inde forma giyen en genç futbolcu olmuştu. Eee Rooney'ler filan yoktu o zaman. Lee Sharpe gibi zamanın formda bir adamını kesmişliği vardır. İngiliz Milli Takımı'nı elinin tersiyle itmişliği de vardır Galler uğruna. Nice Avrupa ve Dünya Kupası'nda mahrum etmiştir kendini bizden. Sol kanatta, onu diğerlerinden ayıran inanılmaz hızı ve bu hızı kullanırken sahip olduğu top tekniği ve hakimiyetiyle düzinelerce adamı yerlerde sürüklemiştir. Kendisi, Liverpool'a olan sempatimin zamanla Man Utd'ye kaymasının en büyük sebeplerinden biri belki de. Şu son 1-2 yılını oynaya dursun, sol kanattan içeriye doğru dalışlarıyla daima aklımda kalıcak Giggsy.

Kale Duvarları

Nankör meslek kalecilik derler ya. Hakikaten katılmaktayım. Aforoz edilme ihtimali en yüksek mevki. Yalnız adam mesleğidir bir bakıma. Ama karizması da cabası.


Zamanın Alman ekolü olan alt-üst takım halindeki adidas kaleci formaları, 94 Dünya kupasında kendi formasını dizayn eden Meksika kalecisi Campos, kafadın kırık İsveç kalecisi babam kılıklı Ravelli ve de sansasyonel Güney Amerikalılar Kolombiyalı Higuita, Paraguay'lı Chilavert. İlk aklıma gelenlerden kalecilik deyince...


Ama esas klas kalecilerden söz açıldığında, Alman ve İtalyan'lar üzerine tanımam arkadaş. Alman tarafında Bodo İllgner, Andreas Köpke, Tony Schumacher, Oliver Kahn 80'lerden günümüze yayılanlar...


İtalyanlarda ise buna karşılık Walter Zenga, Gianluca Pagliuca, Angelo Peruzzi, Luca Marchegiani ve tabii ki Gianluigi Buffon kendi ekollerinin en iyileri denebilir.

Hollanda'lı Hans Van Breukelen'i ise ayrıca sevip sayardım. Hehe moruk burukelen.

Şimdi 90'lar başlarında kalelerine set çekmiş birkaçını mercek altına almak istiyorum...


Sergio Goycochea(Arjantin)














El Goyco, 3. kaleci olarak katıldığı 90 Dünya Kupası'yla penaltı katili olarak tanındı.Yarı finaldeki İtalya maçında Serena ve Donadoni'nin penaltılarını kurtararak dikkatleri çekti.Yine penaltılara kalan Almanya maçında az kalsın bir iki penaltı daha çıkarıyordu.Lakin kaderi hep yedek olmaktı.O zamanlar oynadığı River Plate'de de,94 Dünya Kupasında da yedek klübesinde takıldı.Bir ara Galatasaray'la dirsek temasındaydı.Eşcinsel bile olduğu iddia edilmişti.





Tony Meola(Amerika Birleşik Devletleri)















90 ve 94 Dünya Kupalarının ABD kalecisi. Hafiften şişko, kızılderilili kanı taşıyan ve at kuyruğu sahipi Meola, özellikle 94'te kendi evlerinde oynadıkları Dünya Kupası'nda takımının ikinci tura yükselmesinde, kızıl keçi Lalas ile birlikte rol sahibi oldu. Özellikle karşı karşıya pozisyonlarda bayağı iyiydi hatırladığım kadarıyla. Bir ara İngiltere'de 2. ligde oynamışlığı vardır. Bu da hep Galatasaray'a gelirdi. Sonradan yerini eski GS'li Friedel'e kaptırdı. Şimdilerde kendi müzik grubunda davul çalıyormuş.

Bodo Illgner(Almanya)















İşte gerçak anlamda first class bir kaleci var karşımızda. Bire birde geçmek neredeyse imkansız, uzaktan atılan şutlarda ve yan toplarda tam bir duvar. 90 Dünya Kupasının şampiyonu efsane Batı Almanya takımının kalecisi. Önünde Brehme'lerin, Köhler'lerin, Buchwald'ların olması büyük şans lakin bu adam onlar olmasa da büyük kaleciydi. Yarı Final'de İngiltere maçında Waddle'ın penaltısını kurtararak takımını finale taşır. Yıllarca Almanya'da Köln takımıyla yılın kalecisi seçilir. 91 yılında da Avrupa'da yılın kalecisi seçilir. 96'da Heynckes tarafından Real Madrid'e alınır. Burada 2001'e kadar, son dönemlerinde sakatlıklarında verdiği etkiliyle kovalaşan bir portre çizer. Ardından yedeği Köpke bayrağı devralır milli takımda.

Gianluca Pagliuca(İtalya)



















Cantona'nın kaleci versiyonudur. Yakalarını hep dikleştirir. Hep kısa boylu zannederdim ben ama 1.90 boyu varmış adamın. 94 ve 98 Dünya Kupaları'nda İtalya Milli Takımının kalesini korumuştur. 94'tekinde kırmızı kart görerek Dünya Kupaları tarihinde ilk kırmızı kart gören kaleci ünvanına kavuşmuştur. Aynı kupadaki Brezilya ile oynanan finalde uzaktan gelen bir şutu tutayım derken topu elinden kaçırmış ve top direğe vurup geri gelmişti. Gianluca'da gidip öperek teşekkür etmişti direğe. Inter'de oynadığı dönem en parlak yıllarıdır. Serie A'da en çok oynayan kaleci ünvanını Dino Zoff'dan almıştır. 40 yaşında olmasına rağmen halen Ascoli kalesini müthiş bir kovalıkla korumaktadır. Bu ne ısrar anlamadım gitti.

Jorge Campos(Meksika)















Bu listedeki en sansasyonel isim kesinlikle. 1.75 boyundaki, Meksika Milli takımının nerdeyse en kısa oyuncusu olmasına rağmen kendi hazırladığı rengarenk formalaraıyla hafızalardan silinmeyecek adam. Delilik konusunda Higuita'dan bir iki gömlek alttadır. Futbola forvet olarak başlamış ve oynadığı ilk sezonda 14 gol atmıştır. Sonrasında kaleciliği tercih etmiştir. Umulmadık anlarda çalıma kalkışır, delinin önde gidenidir. Bir kaleci olarak 9 numaralı formayı giyerdi. 94 Dünya Kupası'nda da boy göstermiştir. 97'de oynadığı takımda kaleci olarak başlayıp, forvet olarak bitirdiği maçta röveşatayla bir gol atmışlığı vardır.

Fowler is God

Yine eski zamanlardayım. Çarşamba veya Perşembe gecesi mi tam hatırlayamıyorum. İlkokul sonu, ortaokul başı zamanları. TRT'de Avrupa'dan Futbol heyecanı sarardı beni. Özellikle İngiliz ve İtalyan liginin özetleri başlamadan evvel girilen gaz intro'ların heyecan katsayısında yaptığı artış o yaşta bir çocuk için çok fazlaydı. Üstüne üstlük o gecenin ertesi gününde beden dersimin olması ne büyük tesadüf. Sonucunda da Liverpool'un Stan Collymore, Steve McManaman ve Robbie Fowler'ı olarak dizilmiş ben ve 2 arkadaşım. Tabii ki ben hep Fowler olurdum...

Kırmızılar, 90'lar civarında pek fazla kupa kaldıramasa da Anfield Road'un kutsal ruhu ve kadrosunda barındırdığı futbolcuların bir şekilde sempatimi toplamış olması sebebiyle kendisini hep takip ettirirdi bana. Özellikle Fowler, sahip olduğu karizması ve sıradışı hareketleriyle benim için bir fenomen haline geldi.

Liverpool taraftarlarınca "God" olarak adlandırılan 1975 doğumlu deli adam, altyapısından yetiştiği Liverpool'da 93 yılında profesyonel oldu. Sadece bu forma altında 128 kere "yeahhh" sesi çıkarttı tribünlerden.

Çok çok üstün yeteneklere sahip olmasa da kendine has bir gol makinasıydı Robbie. Owen, Collymore gibi ekürileri ne kadar ses getirirse getirsin, kritik anlarda takımını kurtarmasıyla ve spor dışı mevzuları sahaya taşımasıyla bir çok kez sansasyon yarattı.

Kazma Emile Heskey'in gelişiyle yedek kulübesiyle haşır neşir olmaya başladı.Houllier'le anlaşmazlıkar ve bir grup taraftarca tartaklanması da tuz biber olunca, 2001 yılında antipatik Leeds United'la sözleşme imzaladı. Burada aradığını bulamadı ve 2002-2003 sezonunda Manchester City'le anlaştı. Böylece Manchester United'ın en nefret ettiği 3 kulüpte birden oynamış oldu.

Liverpool ve dolayısıyla Kop'un ona, onun da Liverpool'a ihtiyacı vardı. Anfield'daki "uuuu", "vuuu" efektleri o olmadan, desibeli ne kadar yüksek olursa olsun biraz tatsızdı. Baros'lar, Luis Garcia'lar, Cisse'ler geldi geçti ama tanrı çoktan terketmişti o civarı.



Ve 2006 yılında beklenen geri dönüş gerçekleşmişti. Fulham maçıyla da gollerine tekrardan başladı Robbie. Crouch gibilerin el üstünde tutulduğu yerde, bu adamın daha da yukarıda tanrı mertebesinde olması gayet normaldi.


Ne yazıktır bu geri dönüş çok kısa sürdü ve bu sezon Galler yollarına düştü kendisi. Cardiff'le sözleşme imzaladı. Muhtemelen de son durak olacak gibi burası.


Unutulmaz bir kaç başlık sıralayalım onunla ilgili...

• 99-00 sezonunda Everton maçı sırasında gol attıktan sonra uyuşturucu kullandıkları iddia edilen bir kaç Everton futbolcusuna ithafen yere eğilip, beyaz saha çizgisi üzerinde kokain çekermiş gibi yaptı. Bu hareketi sonucu ceza aldı ve halihazırda heç maçta gol attığı Everton'un taraftarlarınca iyice nefret edilir oldu.

• 

• İngiliz futbol sahalarında artan ırkçılığı protesto amacıyla sahaya suratını siyaha boyayarak çıktı.

• Dönemin Chelsea'li oyuncusu Greame Le Saux'ya kitap okuduğu, tiyatroya gittiği ve müze gezdiği için "ibne" yakıştırması yaptı. Tabii ki yine ceza aldı.




• Bir maçta golunü attıktan sonra ayağı kayıp yere düşen hakemin üstüne gülerek atlar, diğer takım üyeleri de Robbie'yi izleyip aynı yola başvurmak kaydıyla hakemi de gol sevincine dahil ederler.
  
  


• Robbie yine golünü atar. Saha kenarına doğru koşup gol sevincini yaşarken bir taraftar kendine doğru koşup bu sevince dahil olmak ister ancak bir polis taraftarın üstüne çullanır. Bunu gören Fowler'da polisin üstüne çullanır ve boğuşurlar. İşte böyle bir delidir kendisi.
  
  

• 28 Aralık 1994'te Arsenal-Liverpool maçında 4 dakika 32 saniye içinde 3 gol atarak efsanevi bir rekora sahip olur. Ne güzel bir yılbaşı hediyesi öyle.
  
  
  
  
  

• Norveç'in Brann Bergen takımı ile oynadıkları maçta attığı golden sonra formasını çıkarır Robbie. O da nesi: "İşten çıkarılmış 500 liman işçisini işe geri alın" diye yazan bir t-shirt giyerek, o dönemde grevde olan liman işçilerine olan desteğini cümle aleme duyurmuştur. O sadece bir futbolcu değildir. Ceza yemesi tabii ki onu durdurmayacaktır.
  
  

• Eski takım arkadaşı McManaman'la iki adet yarış atı almışlardır zamanında. Birinin adı Some Horses, diğerinin adı ise Another Horse'dur. Sanırsam yarış spikerine kolaylık olsun diye böyle bir yola başvurmuşlardır.
  
  


• Tarih 24 Mart 1997.Bir Arsenal-Liverpool maçı daha. Robbie ceza sahası içinde yere düşürülür. Hakem tereddütsüz penaltı noktasını gösterir. O da nesi, Robbie kafasıyla hayır yapar ve hakeme gidip itiraz eder. Kendisinin yere düştüğünü ve penaltı olmadığını söyler. Hakem kararını değiştirmez. Bunun üzerine topun başına geçen Fowler, tıngır mıngır bir vuşur yapar kalecinin üstüne. E tabi kalede Seaman kazmasının olduğunu hesap etmez. Seaman topu sektirir ve boşta kalan topu McAteer tamamlar, gol olur. Bunun üzerine Robbie bir güzel fırça çeker McAteer'a.
  
  
  
• Korner bayrak direğini mikrofon niyetine kullandığı ve bir rock star edasında tribünlere şarkı söyleyerek yaptığı gol sevinçleri hala hafızamdaki yerini korumakta.
  
  
  
• Liverpool'da geri dönüşünde gazeteler "Tanrı Liverpool'a döndü" diye başlık atar. Tıpkı ayrıldığında "Tanrı Liverpool'u terketti" dedikleri gibi.
  
  
  
  
• Geri dönüşünde sevincini "Her gün noel sabahına uyanan bir çocuk kadar mutluyum" diyerek belli etmiştir.

İşte böyle biri Robbie. Futbolun 22 robotla oynandığı günümüzde belki de en iyisi değildi. Ama kesinlikle en renklisiydi.

Futbolla İçli Dışlı Filmler Vol. 1

Çocukken arsalarda sabahtan akşama kadar it gibi koşuşturup, evde bolcana Tsubasa'lar izlediğimiz yıllardı. Hoş bir ara Benjamin vardı, bir de adını hatırlayamadığım mavi saçlı çocuğun olduğu Striker adında bir çizgi film vardı. Gaza gelinip, buradaki hareketlerin çeşitli varyasyonları denenip kol bacak mosmor edilirdi.

Biz büyüdük futbol iyiden iyiye koca bir sektör oldu çıktı. Bu vesileyle sinema endüstriside bu altın yumurtlayan tavuktan payına düşeni almak için davranmadı değil hani. Son dönemde özellikle İngiliz holiganizmi sosuna bandırılmış senaryolarla epey karşılaşır olduk. Ama İngiliz futbolu da holiganıyla güzel kardeşim. Futbola "soccer" diyen adamı kim dövmez ki hem?

Hey sen, okuyucu! NTV'de şöyle brit-rock soslu Premier League maç jeneriklerini izlediğinde bir ergen kıvamında titriyorsan, Futbolla İçli Dışlı Filmler Vol. 1'i sakın ha görmezden gelme!

VICTORY(1981)

Bu benim ömrü hayatımda karşılaştığım ilk futbol filmi olur, pek çoğumuza olduğu gibi. John Huston'ın yönetmenliğini yaptığı filmin başrolünde, şu günlerde Rambo'yu huzur evinden sinema salonlarına taşımakla meşgul olan Sylvester Stallone, büyük usta Michael Caine ve dönemin futbol efsanelerinden Pele, Ardiles ve Bobby Moore gibileri mevcut. Ayreten Max Von Sydow'u saymassam ayıp etmiş olurum.

Senaryosunu 2. Dünya Savaşı sırasında Dinamo Kiev takımının Nazi Almanya'sıyla oynadığı rivayet edilen bir maçtan aldığı iddia edilen film; Sly'ı kaleye koyarak, onu "edriyınnnn" diye bağırırken görmeye alışmış olanları şaşırtıyor.

Konuya gelirsek, Nazi kampında esir tutulan futbolculara günün birinde Nazi subayı Karl Von Steiner(Sydow) tarafından Nazi Alman takımıyla maç yapması teklif edilir. Bir kaçış planı üzerinde çalışan John Colby(Caine) ve arkadaşları bu teklifi kabul eder. Amaç maçın devre arasında soyunma odasında açılacak olan tünelden kaçmaktır. Bir Amerikan askeri olan Robert Hatch(Stallone)'de kaçış planına dahil olmak için kendisini kaleci olarak yamar.

Lakin maçın devre arasında diğer oyuncular maçı bırakıp gitmek istemezler. Asıl özgürlük mücadelesinin sahada onları yenmek olduğu kanaatine varırlar. Böylece Stallone penaltı bile kurtarır. Pele röveşatasıyla, Ardiles driplingleriyle ve İlhan Mansız'ın da zamanında bolca deneyip sıçtığı makas hareketiyle ekran başındaki 80'ler ve 90'lar çocuklarının sakatlanmasına sebep olacak unutulmaz anlar yaşatırlar.

Ama o ne degaj kullanmaktır öyle Stallone abim ya. Benim diyen top korkar senin gibisinden. Topu tuttuğunda sanırsınız ki koşup touchdown'a gidecek. Ayrıca denilenlere göre kendisine çekimler sırasında ders vermeye gelen dönemin efsane kalecisi İngiliz Gordon Banks'i "kaleciliğin ders alınacak nesi varki" diyerekten kovmuştur Sly. Sonucunda çekimler sırasında oraya buraya atlarken kaburgalarını kırmış ve Pele'nin bir şutunu tutayım derken de serçe parmağı elinde kalmıştır. Söz konusu parmağın halen yamuk olduğu bilinmektedir.

Maçı anlatan spiker amca ise İlker Yasin'vari taraflı anlatımıyla ayrıca kıl etmiştir beni. Bu arada orjinal senaryoda maçı kaybederlerse özgürlüklerine kavuşmak, kazanırlarsa kurşuna dizilmek varmış. Bizimkilerde maçı kazanıp, kurşuna diziliyormuş. Gayet vurucu olabilirmiş bence.

Neyse ne. İleriki günlerde bu dosyanın vol. 2, vol. x, vol. y'siyle karşılaşmanız kuvvetle muhtemeldir. Haberiniz olsun.

best ve ben

• Tanrı tarafından özenle, sağlı sollu ataklar sonucu sihirli futbol yeteneğiyle kuşatılan Georgie, şu an hangi boyuttadır bilinmez. Lakin, bizim 3-boyutlu dünyamızdayken yaptığı ve ettikleriyle hayatı hep hat-tricklerle doluydu. Bir kaç kez ofsayta yakalanması bile onu pek durduramadı. Bildiğini okuyan ve "insan bir kere yaşar" mottosundan yola çıkarak hayatını dolu dolu yaşayan Best'e en çok faulu, rakip futbolculardan çok alkolizm yapmıştır herhalde. Bunun sonucunda da Manchester United'ta tavana vuran kariyerinde efsaneleşen 7 numaralı formasını da sırtından çıkarmak zorunda kalmıştır. Yeni Dünya'ya kadar taşınan futbol hayatı ise zamanla sahip olduğu hızlı arabalar ve Miss World'lerce ablukaya alındı.

• Ne olursa olsun. Herkes Pele'mi Maradona'mı tartışa dursun, tarifsiz büyüsüyle futbolun pop starı, nam-ı diğer "5. Beatle üyesi" tarafımca bu konumun tek sahibidir. Onu canlı izleyememin verdiği burukluk içeride bir yerlerde hep devam edecek sanırsam. Huzur içinde yat Belfast çocuğu...